1.

Nangangailangan ang hegemonya ng panakip-butas sa kahinaan nitong panatilihin ang "spontaneous consent" ng madla — hindi na matatag ang pagkakaangkla ng "consent" sa "historical cause," iyon ay, ang "prestige and confidence" na nabuo sa loob ng mahabang panahon (na naging posible rin dahil sa posisyon nito sa lipunan); ngunit gayon din, kung gusto nitong manatili sa kapangyarihan, hindi nito maaaring gamitin ang kaniyang lantarang marahas na "coercive power."

Sa kontemporanyong panahon, higit na napagtitibay ang haka ni Marx na "the ideas of the ruling class are in every epoch the ruling ideas." Kung dati ay hayag ang namamayaning ideya at pwersahan itong ipinatatanggap, sa puntong ito ng global na kapitalismo, nakahanap ang namamayaning ideya ng isang pormang hindi lamang madaling tanggapin kundi naghaharap ng ilusyong hindi ito ang mga ideya ng namamayaning uri: ang popular na kultura.

2.

Lubhang marahas ang ilusyong ipinapataw ng popular na kultura: ipinatatanggap nito ang kasalukuyang namamayaning realidad bilang nanggaling at gawa ng mga indibidwal.  Dahil din doon, gumagana ito sa lohika ng eksklusyon. Tingnan, halimbawa, ang penomenon ng pagka-Jologs: lubha itong dinarakila bilang "ang katangian" ng masa, sa puntong lumilikha ito ng puwang sa fetishization ng mismong kulturang ito — ang hindi Jologs, hindi masa; ang masang hindi Jologs, nagkocoòo-coòohan.

3.

Sinusuportahan ng popular na kultura ang pagdaloy at pangangailangan ng merkado — kung dati-rati, ang moda ng mga advertisement ng PLDT ay nakatuon lamang sa lokal na pakikipag-ugnayan, iyon ay, mula probinsiya hanggang Maynila (kung matatandaan ang advertisement ng "magshishift sa fine arts na anak"), ngayon, kung kailan ang primaryang ekonomikong lakas ng Pilipinas ay ang pag-eexport ng mga tao, nakatuon na ito sa global na pakikipag-ugnayan. Inilalahad nito ang pagkakaroon ng pangangailangan ng indibidwal bilang isang natural na pangyayari, at hindi dulot ng mga ipinataw na konsekwensiya.

Kakatwa kung papaano ito nakita ni Freud sa maagang panahon ng kapitalismo. Sa punto kung saan kinakaharap niya ang suliranin ng kabihasnan, partikular na ang kakayahan ng tao na tugunan ang kaniyang pangangailangan sa pamamagitan ng teknolohiya (hal., tren, telegrapo), nakita niyang tinutugunan lamang ng teknolohiya ang mga pagkukulang na nilikha rin ng mismong teknolohiya at kaayusan niya (hal., hindi mangangailangan ng tren ang emigrante kung may sapat na trabaho sa lugar niya, hindi mangangailangan ng telegrapo ang ina kung hindi kailangang umalis ng kaniyang anak)

4.

Dito natin makikita na bukod sa "dynamics of obsolescence," kung saan "naluluma" agad ang mga bagay bago pa man ito tuluyang magamit, mayroon ding "dynamics of dependence" ang kasalukuyang sistema: sa paglabas ng mga bago at bagong produkto, lumilikha ito ng kanilang sariling pagkukulang, na ang tanging sagot ay mga bago at bago ring produkto. Gaano ito kalapit sa konseptwalisasyon ni Lacan ng relasyon ng objet petit a at ng pagnanasa?

Kung sa relasyon ng objet petit a at ng pagnanasa, nagkakaroon lamang ng pagapalit ng variable (ang "a" sa objet petit a) dahil sa hindi ito ang tunay na ninanais ng subject, itinutulak ng "dynamics of dependence" ang subject upang panatilihin ang isang bagay na hindi niya nais sa pamamagitan ng paglalantad ng mga bagay na kulang sa "a." Ang nangyayari ay ang lubos na pagkatali ng subject sa sistema, kung saan ang kaniyang nais ay hindi na ang kaniyang nais kundi ang nais ng mga objet a.